Je bent er al weken, misschien zelfs maanden mee bezig.

Niet voortdurend.

Maar het keert steeds terug.

Je denkt er onderweg over na. Tijdens een overleg. In de auto. Soms zelfs wanneer je eindelijk een vrije avond hebt. Ondertussen blijf je gewoon functioneren. Je werk gaat door. De agenda loopt vol. De gesprekken worden gevoerd. Toch merk je dat iets steeds meer energie kost. Niet omdat het werk zwaarder is geworden. Maar omdat je ongemerkt steeds hetzelfde punt blijft aanraken.

En misschien is dat wel het lastigste. Je hebt niet het gevoel dat je stilstaat. Je bent juist voortdurend bezig. Maar toch kom je steeds weer uit bij dezelfde vragen.

Wanneer je langere tijd midden in een vraagstuk staat, verandert niet alleen het vraagstuk zelf. Jij verandert mee. Langzaam gaan er steeds meer dingen meespelen.

Verantwoordelijkheid.

Verwachtingen.

Eerdere gesprekken.

Mogelijke gevolgen.

De mening van anderen.

Je eigen vermoeidheid.

Langzaam voelt het oorspronkelijke vraagstuk niet meer als één vraag.  Alles wat onderweg gebeurde lijkt er onderdeel van te worden. Daardoor wordt het steeds moeilijker om te onderscheiden wat werkelijk aandacht vraagt en wat onderweg alleen is mee gaan wegen.

Het is niet zo dat je minder scherp bent geworden.

Integendeel.

Vaak probeer je juist nog scherper te kijken. Alleen ontstaat overzicht niet altijd door harder te kijken. Soms ontstaat overzicht pas wanneer je even uit het midden van het vraagstuk stapt. Niet om afstand te nemen van de verantwoordelijkheid. Maar om weer te kunnen zien wat vanuit die positie niet meer zichtbaar was.

Soms is het grootste verschil niet een nieuw inzicht.
Maar weer kunnen zien wat al die tijd al aanwezig was.

Geraldine Caraballo
Strategisch reflectie- en sparringpartner