Mensen denken vaak dat zij een antwoord zoeken.

In de praktijk zie ik iets anders. De meeste mensen die bij mij aanschuiven hebben al veel nagedacht. Ze hebben gesprekken gevoerd, mogelijkheden onderzocht en verschillende richtingen overwogen. Toch blijft hetzelfde vraagstuk zich aandienen. Niet omdat kennis ontbreekt. Maar omdat wat werkelijk aandacht vraagt langzaam uit beeld is geraakt.

Daar begint mijn manier van kijken.

Wanneer een vraagstuk langere tijd met iemand meeloopt, ontstaat er bijna altijd ruis.
Niet alleen door wat er gebeurt. Maar ook door alles wat zich onderweg om dat vraagstuk heen verzamelt. 

Verwachtingen.

Verantwoordelijkheid.

Twijfels.

Mogelijkheden.

Goedbedoelde adviezen.

En juist daardoor wordt het steeds moeilijker om nog onderscheid te maken tussen wat werkelijk aandacht vraagt en wat vooral aandacht krijgt. Mijn werk begrint daarom niet bij antwoorden. Het begint bij opnieuw kunnen zien.

Dat vraagt soms iets wat haaks staat op wat veel mensen verwachten. Er is ook vaak behoefte aan snelle oplossing. Een concreet plan. Een volgende stap. Toch leert de praktijk mij steeds opnieuw dat een besluit pas werkelijk gedragen kan worden wanneer eerst duidelijk wordt waar het eigenlijk over gaat.

Niet omdat vertraging het doel is.

Maar omdat een besluit dat te vroeg wordt genomen, de onderliggende beweging zelden verandert.

Daarom probeer ik tijdens een ontmoeting niet zo snel mogelijk richting te geven, Ik probeer zichtbaar te maken wat al aanwezig is, maar nog niet volledig gezien wordt.
Wanneer dat gebeurt, ontstaat eerst overzicht. Vanuit overzicht groeit helderheid. En vanuit die helderheid ontstaat duidelijkheid waarmee iemand verder kan.

Niet omdat ik het antwoord geeft.

Maar omdat iemand het zelf weer kan zien.

Wat ik vaak zie voordat iemand een vraag op tafel legt.

Mensen nemen zelden contact op zodra een vraag ontstaat. Meestal loopt een vraag al langere tijd met iemand mee. Niet omdat er niets gedaan is. Juist het tegenovergestelde. Er zijn gesprekken gevoerd. Mogelijkheden onderzocht. Nieuwe inzichten opgedaan,
En toch blijft hetzelfde vraagstuk zich aandienen. Omdat iets anders aandacht vraagt dan waar tot nu toe naar gekeken is.

Na verloop van tijd verandert er iets. Niet direct het vraagstuk. Maar in de persoon zelf. De behoefte verschuift van : “Wie heeft het antwoord?” Naar : “Zie ik eigenlijk wel wat er werkelijk speelt?”

Voor mij is dat een belangrijk moment.

Want vanaf daar ontstaat ruimte om opnieuw te kijken. Wordt zichtbaar wat onder de oppervlakte al langer aanwezig is. En vaak ontstaat juist daar de duidelijkheid waarmee iemand werkelijk verder kan.

Vaak is één ontmoeting voldoende,

Soms blijkt halverwege dat een vraagstuk eerst tijd nodig heeft om te landen.
Ook dat hoort bij mijn manier van werken. Niet iedere beweging laat zich versnellen. En niet iedere stap hoeft dezelfde dag al gezet te worden. De vorm volgt altijd wat werkelijk nodig is.

Ik geloof niet dat de waarde van een ontmoeting wordt bepaald door hoeveel er besproken is. Voor mij is een ontmoeting waardevol wanneer iemand naar huis gaat met een andere manier van kijken. Omdat daar duurzame beweging ontstaat.

Al meer dan dertig jaar ontmoet ik ondernemers, leiders en professionals op momenten waarop een besluit, samenwerking of ontwikkeling om nieuwe duidelijkheid vraagt. Niet vanuit een vaste methode, maar vanuit wat de praktijk mij steeds opnieuw heeft laten zien.

Geraldine Caraballo

Geraldine Caraballo
Strategisch reflectie- en sparringpartner