Je hebt er al veel over nagedacht.

Misschien heb je al gesprekken gevoerd. Verschillende mogelijkheden onderzocht.
De voors en tegens afgewogen. Je hebt geprobeerd het vraagstuk van alle kanten te bekijken. Toch dient hetzelfde onderwerp zich opnieuw aan.
Niet ieder dag. Maar wel steeds opnieuw.

Je merkt dat je er opnieuw over nadenkt, Dat je het gesprek nog eens terughaalt. Dat je blijft zoeken naar iets wat je misschien over het hoofd hebt gezien. En juist dat maakt het verwarrend. Want je hebt het gevoel dat je er eigenlijk al genoeg aandacht aan hebt besteed. Toch blijft het terugkomen.

Op dat moment denken veel mensen dat ze een antwoord zoeken. In de praktijk zie ik vaak iets anders. De meeste mensen die bij mij aanschuiven missen geen kennis, ze hebben al veel onderzocht en overwogen. Wat langzaam uit beeld is geraakt: is niet het antwoord, maar het vraagstuk zelf.

Wanneer een vraagstuk langere tijd met iemand meeloopt, ontstaat er bijna altijd iets wat zich ongemerkt opbouwt. Niet alleen door alles wat er gebeurt. Maar ook door alles wat zich onderweg rondom dat vraagstuk verzamelt. 

Verwachtingen.

Verantwoordelijkheid.

Twijfels.

Goedbedoelde adviezen.

Nieuwe informatie.

En langzaam wordt het steeds moeilijker om nog onderscheid te maken tussen wat werkelijk aandacht vraagt en alles wat daaromheen is ontstaan. Het oorspronkelijke vraagstuk verdwijnt niet. Het raakt alleen steeds verder bedekt.

Vaak ontstaat dan de neiging om nog beter na te denken. 

Nog een gesprek.

Nog een analyse.

Nog een plan.

Dat is begrijpelijk. Wanneer iets blijft terugkomen, lijkt de logische stap om nog grondiger te onderzoeken wat er misschien over het hoofd is gezien. Toch zie ik in de praktijk dat dit lang niet altijd de beweging is die nodig is. Soms ontstaat er niet meer duidelijkheid door nieuwe informatie.
Maar juist door opnieuw te kijken naar wat er al die tijd zichtbaar was.

Dat vraagt iets wat haaks staat op wat veel mensen verwachten. Niet direct een richting. Niet direct een oplossing. En ook niet direct een antwoord. Eerst ontstaat er iets anders. Overzicht. Pas wanneer zichtbaar wordt wat werkelijk speelt, ontstaat er ruimte voor helderheid. En vanuit helderheid ontstaat uiteindelijk de duidelijkheid waarmee iemand verder kan. Omdat iemand dan opnieuw kan zien wat onderweg uit beeld is geraakt.

Daarom probeer ik tijdens een ontmoeting niet zo snel mogelijk een besluit te nemen of een oplossing aan te dragen. Ik probeer zichtbaar te maken wat al aanwezig is, maar nog niet volledig gezien wordt. Dat is vaak minder spectaculair dan een nieuw idee. Maar wel duurzaam. Want een besluit dat voortkomt uit werkelijk zien, hoeft later veel minder vaak opnieuw bevochten te worden. 

Misschien is dat ook de reden waarom hetzelfde vraagstuk steeds terugkomt. Niet omdat het zich blijft herhalen. Maar omdat het nog steeds probeert de aandacht te krijgen die het vanaf het begin al nodig had.

Geraldine Caraballo
Strategisch reflectie- en sparringpartner